Nu ik dit schrijf bevind ik me nog in de lucht. Hoog in de lucht. Ik probeer mezelf af te leiden en zo min mogelijk na te denken over het feit dat ik zo’n 5 kilometer boven de grond zweef in een aluminium apparaat. Ik heb nooit ontkend dat ik een travelblogger met vliegangst ben, maar toch voelt het een beetje gek om hierover te schrijven. En tegenstrijdig. Hoe kun je over reizen schrijven wanneer je het eigenlijk doodeng vindt?

Ik durf te stellen dat de meeste mensen die mij kennen mij niet als angstig zullen omschrijven. Sterker nog, ik hou er stiekem wel van om het avontuur op te zoeken en vind mezelf altijd onwíjs stoer. Misschien soms iets té stoer. Dat dit soms tot ‘onhandige’ situaties leidt neem ik voor lief. Achteraf dan natuurlijk.

HARDE KNALLEN? NO THANKS

Toch gaat dit helaas voor sommige dingen niet op. Ik heb een aantal rare angsten waar ik for some reason maar niet overheen kan komen. Wil je lachen? Al zo lang als ik me kan herinneren ben ik als de dood voor onweer. Vreselijk vind ik het. Gek genoeg niet eens voor de bliksem (wat nog enigszins normaal zou zijn), nee, juist de donder jaagt mij de stuipen op het lijf. Hetzelfde geldt voor vuurwerk. Ik heb een diepgewortelde haat voor oud en nieuw ontwikkeld omdat ik me continu druk maak om het feit dat ik me helemaal kapot schrik wanneer er een rotje binnen een straal van 20 meter wordt afgestoken.

REIZEN MET VLIEGANGST

Goed, met harde knallen maak je mij dus niet blij. Maar dan zit ik dus ook nog met die ellendige vliegangst. Tijdens mijn vlucht naar Madrid afgelopen week was ik er oprecht van overtuigd dat ik dood ging. Fuck die 1/4 miljoen kans: ik ging er so-wie-so aan. Blinde paniek: het opstijgen bezorgde me bijna een hartverzakking. Elk geluidje en iedere beweging werd uitgebreid geanalyseerd. Breekt er geen vleugel af? Doet de motor het nog wel? WAAROM TRILLEN WE ZO ERG!?

Josselyn zat naast me en keek me nogal verbaasd aan. Ik had haar de avond daarvoor nog lachend verteld dat ik op onderzoek was gegaan en had uitgezocht wat de veiligste plekken in het vliegtuig zijn – leek me handig, mocht ik inderdaad gelijk krijgen en ons vliegtuig er geen trek meer in zou hebben. Mijn conclusie was dat de stoelen achterin het vliegtuig het veiligst zijn en dus checkte ik ons hier de avond voor vertrek in. Maar god, wat had ik hier spijt van. Het leek verdomme wel een achtbaan. Wat nu? Uitstappen of de piloot vriendelijk verzoeken om rechtsomkeer te maken leek me niet echt een optie.

BANGER DAN OOIT

M’n handen werden steeds klammer en ook de stewardess leek m’n paniek op te merken. Met een trillende stem vroeg ik haar of het normaal was dat ik achterin zoveel angstiger was dan normaal. Kon het daaraan liggen? Ik ben een maand geleden de halve wereld over gevlogen en hoewel de hoge dosering Valdispert en rode wijn mij absoluut niet rustig konden krijgen, was het gevoel dat ik nu had buitensporig en vele malen erger. Waarom werd ik zo hysterisch tijdens een vlucht die maar 2 uur duurde?

Goddank wist die stewardess wel raad met mij. Ze beaamde dat je achterin de motor inderdaad harder hoort en meer van de bewegingen van het vliegtuig meekrijgt. Hoewel ze geen antwoord wilde geven op mijn vraag of ik turbulentie (lees: mijn nachtmerrie) kon verwachten, wees ze me er wel op dat als ik nu aan mijn angst toegaf ik hier nooit overheen zou komen.  In mijn hoofd had ik al een treinticket terug naar Nederland geboekt, maar met een forse travel wishlist moest ik aan een leven zonder vliegen verdorie toch ook niet denken..

Gekluisterd aan het raam (zie ik de grond al? zijn we er bijna?) dacht ik aan mijn plannen om na het afronden van mijn studie misschien voor een paar maanden naar Australië te gaan. Ik zag de krantenkoppen al voor me. ‘Vliegtuig met Nederlanders aan boord spoorloos verdwenen‘. In m’n eentje met het vliegtuig naar Australië? Ik moest er niet aan denken.

HOE KOM IK ER VANAF?

Ik realiseer me dus dondersgoed dat er werk aan de winkel is. Ik vertik het me te laten beperken door mijn angsten. Eenmaal in Madrid aangekomen besloot ik dat het tijd is voor een oplossing. In de eerste instantie betekende dit dat ik mij tegoed deed aan een paar glazen wijn voor ik weer in het vliegtuig moest stappen. Helemaal geen straf natuurlijk wanneer je de hele dag lekker op het terras kunt zitten en pas ’s avonds om 9 uur hoeft te vliegen. En dus ging ik licht rozig van de wijn op mijn plaatsje in het midden van het vliegtuig (vlakbij de nooduitgang!) zitten. Ik had thuis al een film gedownload en hoopte dat de combinatie van wijn en een film het voor mij ging worden. Nu snap ik dat je het niet consequent op een zuipen kunt gaan zetten voordat je aan boord gaat, maar levend thuiskomen leek me een goed begin.

Goed concentreren op de film lukte me niet, maar mijn plan leek te werken. Inmiddels sta ik gelukkig weer met beide benen op de grond en kan ik die nare ervaring wat beter relativeren. Om te voorkomen dat ik een vliegtuig-alcoholist word ben ik de dag erna gelijk naar de bibliotheek gegaan in de hoop bij de zelfhulpboeken (jep, true story) een exemplaar van ‘Over vliegangst en hoe je ervan afkomt’ zou aantreffen. Dat deze piloot slash psycholoog mij even van mijn angst af kan helpen verwacht ik heus niet, maar ik denk wel dat erover lezen een goed begin is.

En Australië? Ik denk dat ik gewoon veel moet ‘oefenen’. Vervelend: veel reizen dus! En met de wetenschap dat ik worst case scenario altijd nog een wijntje kan drinken lukt me dat heus wel. Thuisblijven is in ieder geval geen optie.

Heb jij ook vliegangst? Wat doe jij hiertegen? 

travelblogger vliegangst

FOLLOW GRAB YOUR BAGS ON BLOGLOVIN | FACEBOOK | INSTAGRAM | PINTEREST | TWITTER