Steeds meer zweetdruppels verzamelen zich op mijn voorhoofd en ik vervloek mezelf inwendig. Fietsen op Malta: waarom wilde ik dit in vredesnaam ook alweer? Steunend en puffend doe ik mijn uiterste best om mijn (inmiddels niet meer zo geliefde) huurfiets de heuvel op te krijgen. Fietsen doe ik allang niet meer – dat lijkt me gezien de temperatuur en mijn staat van welzijn niet erg verstandig meer. In de verte gaat de steile weg de hoek om. Ik kan een woedende bries niet langer onderdrukken. Nog één heuvel en ik ga gíllen.

ZONDAG = FIETSDAG

Drie uur daarvoor had ik in kustplaats St.Pauls Bay mijn fiets opgehaald. Het moest een heerlijke zondagmiddag worden. Die avond ervoor had ik ineens bedacht dat ik een fietstocht wilde maken. Ht was heerlijk voorjaarsweer worden en ondanks dat ik inmiddels al voor de tweede keer twee weken op Malta zat, had ik voor mijn gevoel nog maar steeds veel te weinig van het eiland gezien. Een gek idee, zeker wanneer je bedenkt dat het niet groter dan Texel is. De combinatie van een warme zondag en een fietstochtje leek mij perfect. Ik zag de vriendelijk ogende stelletjes van middelbare leeftijd gekleed in matchende afritsbroek, stoffige sandalen én voorzien van een flitsende Batavus al voor me. Terug naar mijn polder roots. Dat liep toch even anders.

Nu bleek het vinden van een verhuurder die bereid was open te gaan op zondag al een redelijke opgave. Met het teeny tiny detail dat zondag op Malta geen fietsdag maar kerkdag is, had ik in mijn enthousiasme even geen rekening gehouden. Flink wat speurwerk en een nachtelijke email conversatie (‘wilt u ALSTUBLIEFT open gaan?’) later, had ik beet en zo toog ik vrolijk de volgende dag vrolijk naar EcoBikesMalta waar ik mijn degelijke Batavus kon ophalen. Want daar had ik uiteraard mijn zinnen meteen op gezet.

fietsen op malta

FIETSEN OP MALTA: GEVAARLIJK?

Na veel goede verhalen over het voor mij nog onbekende Melieha, een plaatsje aan de noordkust van het eiland, en diens stranden besloot ik dat ik sowieso die kant op moest. Nu is fietsen voor de Maltezers kennelijk uit den boze. En dat terwijl ik vanaf dag een eigenlijk een fiets had willen huren zodat ik niet genoodzaakt was mijn tijd in de bus te verspillen wanneer ik naar kantoor in Valletta moest. Maar fietsen op Malta is le-vens-gevaarlijk – als ik hen moest geloven dan (ik vraag me af wat ze dan wel niet over de toeristen die door Amsterdam scheuren te zeggen hebben). En laat de weg naar Melieha nou net als ‘pittig’ te boek staan.

‘Are you sure? That road is kind of tough..’, was dan ook de reactie van de Tsjechische filosoof die bereid was zijn deuren voor mij te openen op die wolkenloze zondagochtend. Ha, dacht ik nog bij mezelf.Of course I am! Je zou het misschien niet zeggen, maar ik ben gezegend met een stel stevige poot’n. Pure Hollandse glorie. Die benen van mij zijn wel wat gewend hoor. Ik zou ze weleens laten zien wat wij, Hollanders, met die heuveltjes van ze doen. En van dat ‘zogenaamde gevaar’ was ik na een x aantal jaar Amsterdam nou ook niet bepaald meer onder de indruk.

MIJN HUURFIETS EN IK

Tot mijn grote vreugde bleek mijn Batavus zelfs een flitsende fietscomputer te hebben (!!) en nadat ik mijn goed-humeur-lijst aanzette en mijn lievelingsknallers van pareltjes ala S club 7, Elvis, en zelfs A*teens (ken je ze nog?) uit m’n oortjes knalde, voelde ik me onoverwinnelijk. Voor even. Iets met fysieke zelfoverschatting. Heb ik wel vaker last van. Denken dat je ongetraind die 10 kilometer best even kunt rennen (tja, die sterke benen he) en vervolgens de dag niet kunnen bewegen van de spierpijn. Deze ezel stoot zich regelmatig aan dezelfde steen.

fietsen op malta

WAT EEN UITZICHT

En zo werd mijn fietstocht op Malta een fiets-wandeling. Zonder uitzicht op vriendelijke stelletjes, want denk maar niet dat er nog meer idioten waren die deze bergpas aflegden. Maar god, wat is het eiland mooi in de lente. Omgeven door groene glooiende heuvels vol bloemen kon ik niet écht chagrijnig worden. Toen ik eenmaal over dat hoogste punt heen was (thank god, het was de laatste heuvel..) kon ik niet stoppen met grijnzen. Trots stond ik voor de Saint Agatha’s Tower en al snel was ik de ellende die eraan vooraf ging vergeten. Helemaal toen een Amerikaanse vrouw vroeg me of ik écht was komen fietsen.‘Ah, dutch people and their bikes’. Hell yeah!

Processed with VSCOcam with hb2 preset

PICTURE PERFECT ARMIER BAY

Vanaf de eeuwenoude rode toren zag ik in de verte het helblauwe water bij Armier Bay zelfs al. Zulk prachtig water zie je tijdens een zondags fietstochtje door de Hollandse polders niet. Het perfecte einde van mijn tocht. Mijn benen waren inmiddels gehavend omdat ik halverwege mijn broek voor shorts had verwisseld, want er moest uiteraard aan een teint worden gewerkt.

Over de terugweg wil ik het niet meer hebben – die ‘heuvel’ moest ik namelijk ook weer op. Toch zou ik iedereen aanraden te gaan fietsen op Malta. Leer alleen van deze ezel en ga voor die gezellige elektrische fiets (mijn mening over deze objecten heb ik inmiddels compleet herzien) of kies een vlakkere route in het zuiden van het eiland. Want hoe heerlijk mijn dagje ook was, de spierpijn die ik de volgende dag had gun ik zelfs mijn grootste vijand niet.

fietsen op maltafietsen op maltaFietsen op Malta

fietsen op malta