mijn hoofd was even op vakantie

Afgelopen maand stond het hier niet vol recaps of artikelen over kerst en oud en nieuw. Het was hier namelijk stil. Erg stil. Nu vind ik oud en nieuw toch stom, maar dat had was niet de reden van deze (verlengde) radiostilte.

Al eerder gaf ik een klaagzang over de weken waarin deadlines en tentamens mij het leven zuur maakten en mijn hoofd op knappen stond. Wanneer ik weer eens driftig aan het typen ben werd mij nog weleens verweten dat laptop mijn Grote Liefde was geworden in plaats van de persoon die deze titel daadwerkelijk zou moeten dragen. Maar ook mijn beste vrind (dat vind ik toch iets minder gestoord klinken) waren mijn vierkante ogen en ik een beetje zat. Schrijven? Neuh, nu even niet. Vanaf de feestdagen vierden zowel mijn beste vrind als ik namelijk even vakantie.

Nog nooit ben ik zo toe aan vakantie geweest als toen ik in het vliegtuig naar Thailand stapte. Gewapend met een backpack waarin naast mijn bikini en een bijzonder bescheiden collectie zomertenues niet veel meer dan mijn (hoe braaf!) oefenmateriaal Spaans en wat leesmateriaal zat, kon ik niet wachten om de sneeuw achter me te laten en me richting de zon te begeven. Ik ben mezelf eeuwig dankbaar voor die impulsieve bui waarin ik mijn échte Grote Liefde wist te overtuigen dat die goedkope tickets absoluut noodzakelijk waren.

Dat zonnetje en de aangename temperatuur wenden uiteraard bijzonder snel (een stuk sneller dan de omgekeerde route kan ik je zeggen) en al snel stond mijn verstand op nul. Het laatste waar ik aan wilde denken was het leven thuis waar de sneeuw niet alleen in grijze derrie veranderde, maar waar bovendien mijn laatste vakken en mijn scriptie op mij aan de het wachten waren. Ook de blog moest eraan geloven, want het laatste waar je op een tropisch strandje aan moet denken is het schrijven van een artikel. Die werd dus even in de denkbeeldige ijskast gezet.

En met succes, want ik kan wel stellen dat ik vol-le-dig bijgetankt ben teruggekomen.Ik dacht even zelfs het vreselijke weer aan te kunnen, maar ik snap dat ook mijn huidige status quo z’n grenzen kent.’Gelukkig’ bivakkeer ik de komende dagen op de vakantiebeurs waar genoeg bijna echte palmen zijn waaronder ik me nog even op een van de bounty eilanden kan wanen waar ik de afgelopen weken heb verstopt. En met een camera vol foto’s, heerlijke herinneringen én een hoofd dat inmiddels weer vol nieuwe plannen en ideeën zijn m’n beste vrind en ik weer hechter dan ooit. I am back in the game!

En wel met een gebronsd huidje.

FOLLOW GRAB YOUR BAGS ON BLOGLOVIN | FACEBOOK  | INSTAGRAM | PINTEREST | TWITTER