Yeah right. Vorige week fotografeerden mijn huisgenootje Iva en ik elkaar. Zo fijn om iemand in mijn omgeving te hebben die me snapt wanneer ik zeur over de perfecte lichtinval en die niet zomaar mijn benen eraf hakt. Zo konden we dus allebei onze gang gaan. Maar. Ik vind poseren dus nogal ehm. ongemakkelijk. Zeker als je iemand aanwijzingen moet geven (camera recht houden he! let op m’n benen! kijk ik niet raar?) en je uiteindelijk alles vijf keer opnieuw moet doen heb ik al geen zin meer. Laat maar. Als ik een foto moet ga ik wel weer met m’n remote aan de gang.

Gelukkig had ik wel vertrouwen in Iva. Met een visagie opleiding op zak kon ze me dus ook nog eens mooi opmaken – en die donkere wenkbrauwen stonden me inderdaad verrassend goed. Nadat we de broodnodige cocktails achterover hadden getikt (thank god for happy hour) besloten we in Valletta te gaan schieten. Met onze reflectiescherm assistent (aka huisgenootje nummer 2 Eva) zorgden we voor veel bekijks.

Het editen van de foto’s heb ik uiteindelijk zelf gedaan en ik moet zeggen: ik ben best tevreden. Ik heb echt respect voor fashionbloggers en modellen, want dat poseren vond ik echt verdomd lastig. Zeker wanneer je tegen zo’n reflectiescherm in kijkt. Leuk om te doen dus, maar ik denk dat ik voorlopig weer even achter de camera blijf!

fotoshoot Vallettafotoshoot Valletta fotoshoot Vallettahasting gardens vallettafotoshoot Valletta

hasting gardens valletta

hasting gardens valletta