Velden vol bloeiende zonnebloemen, zachtglooiende groene heuvels waarachter her en der een klein dorpje of eenzaam chateau verscholen ligt: dat is hoe ik mij Gers herinner. 13 jaar was ik toen wij met het hele gezin een week in deze vrij onbekende regio in het zuidwesten van Frankrijk kampeerden. Inmiddels ben ik 13 jaar, een half leven, verder en ontmoet ik haar voor de tweede keer.

TIME FOR WINE

Afgelopen vrijdag vertrok ik met mijn zus op uitnodiging van Toerisme Midi-Pyrénées voor een trip naar Zuid-Frankrijk.  Een wijntrip, wel te verstaan – dat móest wel een hit zijn. Ik kan mezelf geen wijnkenner noemen, maar mijn jaren in de horeca hebben absoluut hun vruchten afgeworpen en ervoor gezorgd dat ik het verschil tussen een simpel  slobberwijntje en een chique vintage toch met gemak moet kunnen aanwijzen. Gelukkig maar, want die kennis werd flink op de proef gesteld. De Gers is een dunbevolkt en landelijk departement tussen Bordeaux en Toulouse en vooral bekend vanwege haar wijnbouwgebied: de Côtes de Gascogne. Van die naam had ik inderdaad weleens gehoord, maar wat voor lekkers ze daar maakten: géén idee..

HET TOSCANE VAN FRANKRIJK

Wat ik sowieso niet had verwacht, was dat het eind november nog zulk goed weer zou zijn. Bij aankomst was het 20 graden en voelde het alsof de herfst nog maar net begonnen was. Ook de landschappen leken zich niet weinig van de naderende winter aan te trekken: groen, geel en oranje domineerden de omgeving. Hoewel de zonnebloemen zich deze keer niet lieten zien, was het een feest van herkenning en kwamen alle mooie herinneren van vroeger weer naar boven. De boerenmarkten, de heuvels maar ook hoe ik ’s avonds stiekem uit mijn tent glipte om met mijn zus bij het kampvuur rond te blijven hangen.

Vanwege die prachtige heuvellandschappen wordt Gers vaak het Toscane van Frankrijk genoemd, maar ook op culinair gebied kan Gers zich absoluut aan de gevierde Italiaanse regio meten. De wijnen, de smakelijke streekproducten en een breed scala aan hoogstaande restaurants: het is hier goed vertoeven. We hopten van het ene naar het andere chateau en lunchten met een driegangen menu bij een tweesterrenrestaurant. Alsof het heel gewoon is. Ik leerde over de wijnen (vooral wit), de lokale keuken (je moet van eend en zwarte varkens houden) en de bewoners (buitengewoon vriendelijk).

AUTHENTIEK EN ONAANGEDAAN

Ik at me tonnetje rond en kon eigenlijk geen geldige reden bedenken om dat eerste glas wijn om 11 uur af te slaan. De dorpjes oogden allemaal nog even lieflijk als in mijn herinnering en er leek de afgelopen 13 jaar weinig veranderd te zijn. Gers blijkt een onontdekt pareltje, zo een waarvan je hoopt dat hij altijd zo zal blijven.

photo diary le gers frankrijk