Eigenlijk wil je er niet over na hoeven denken. Over reizen en terrorisme. Toch merk ik dat veel mensen zich nog steeds met de vraag bezighouden: moet je wel reizen naar een bestemming waar je het risico loopt slachtoffer te worden van een aanslag op toeristen? En hoe bepaal je wat onveilig is en hoe ver moet je hierin gaan?

(ON)VEILIG IN NEDERLAND

Toen ik laatst op Schiphol rondliep realiseerde ik me ineens hoe kwetsbaar je eigenlijk bent op deze plek waar zoveel schade kan worden aangericht – een internationale luchthaven is ongetwijfeld een aantrekkelijk doelwit. Het viel me op dat er veel meer beveiliging rondliep dan vroeger en ik vroeg me af hoeveel aanslagen er al verijdeld zouden zijn. Want die moeten er haast wel zijn geweest, toch?

Dit onbehagelijke gevoel overviel mij dus in Nederland. Een veilige plek. Maar waar mij tot vorig jaar werd verteld dat ‘dat soort dingen niet in Nederland gebeuren’, werd er wel degelijk een vliegtuig neergeknald. Dat wat voorheen een ‘ver van je bed show’ leek, bleek nu toch een stuk dichterbij was dan je ooit voor mogelijk hield. Natuurlijk maakt dat het niet erger dan een aanslag aan de andere kant van de wereld of mensen die slachtoffer worden van oorlogen of natuurrampen. Maar het is wel alsof het dan ineens heel ‘echt’ is. Je mag het niet op jezelf betrekken, maar het zette me wel degelijk aan het denken: is mijn positie als reiziger kwetsbaarder dan ik altijd dacht?

TOERISME IN ONRUSTIGE LANDEN

Nu lijd ik aan vliegangst en ben ik me ervan bewust dat ik vliegrampen misschien persoonlijker aantrek dan de meeste mensen. Maar met recente aanslagen op toeristen zoals bijvoorbeeld op het Thaise eiland Koh Samui of in Tunis valt niet te ontkennen dat aan reizen wel degelijk een risico hangt. Maar hoe groot dat risico is, is moeilijk te bepalen. Ja, of je moet volledig op het reisadvies van de rijksoverheid afgaan.

Ik realiseer me dondersgoed wat dit met een bestemming doet. Een reisadvies maakt of kraakt een land. Denk eens aan Egypte, dat tot een paar jaar geleden bloeide door het toenemende toerisme maar wat door de Arabische Lente weer terug is bij af. Er hoeft maar één idioot te zijn die een bom laat afgaan en de hele toeristische industrie ligt plat. Ondanks dat 99,9% van de mensen daar keihard voor wil én moet werken en er alles aan doet om te zorgen dat de toeristen komen. Ik vraag me af of die martelaren daar ook aan denken. Niet aan het ‘hogere doel’, maar aan de mensen en hun landgenoten die indirect onder de consequenties van hun daden lijden.

REIZEN BETEKENT RISICO’S NEMEN

Betekent het dat je hierdoor dingen moet laten? Je blind moet staren op een kaartje met groene, gele en rode zones en er met een grote boog omheen moet gaan? Of neem je het risico voor lief en ga je er vanuit dat jij heus niet tot de categorie pechvogels en makkelijke doelwitten behoort? Stel dat ik bijvoorbeeld door Tunesië wil reizen (lees: code geel), ben ik dan ontzettend naïef of doe ik er juist verstandig aan dat ik me niet gek laat maken? Ik weet het niet.

Ik hoop in ieder geval dat mensen niet alles klakkeloos aannemen wat er in de media staat. Zich niet blindstaren op de sensatie headlines van de Telegraaf. Ik hoop dat ze denken aan de inwoners van zo’n land en zich realiseren wat zo’n boycot voor hen betekent. Natuurlijk is er een verschil tussen het avontuur opzoeken en het gevaar tegemoet gaan, maar die grens is af en toe gewoon vaag. Mits je met een gezond verstand op reis gaat maakt het volgens mij uiteindelijk niet zo heel veel uit of je nou in Nederland bent of naar het buitenland gaat. Naïef of niet, ik houd ik me in ieder geval graag aan vast.

In hoeverre beïnvloedt een eventuele dreiging van terrorisme jouw reizen? 

reizen en terrorisme