Ik voel de koele wind in mijn gezicht waaien en ben me ervan bewust dat mijn haar vanavond zo vol met klitten moet zitten dat het me minstens een half uur gaat kosten voordat ik ze eruit heb. Maar het maakt me niet uit. Ik zit achterop een scooter en kijk hoe een smalle, donkergrijze rookpluim afkomstig van de Etna uiteindelijk oplost in de strakblauwe hemel. Ik sluit mijn ogen en kan een grijns van oor tot oor niet onderdrukken: dit is één van die momenten waar ik mezelf later aan moet herinneren, realiseer ik me terwijl we omgeven door een landschap vol met zwarte lava stenen van een van de meest actieve vulkanen ter wereld afrijden.

Dat ik afgelopen zomer de Etna op een scooter zou trotseren had ik niet verwacht noch gepland. Of het verantwoord was? Geen idee. Bijzonder was het wel. Mijn vriendje is niet echt de meest avontuurlijke persoon – ik hoef niet eens over backpacken of kamperen te beginnen -, dus ik was al blij dat we het eens waren geworden dat we gingen touren op Sicilië. Helaas konden we geen auto huren (lees: ik incapabel in het verkeer en Koen z’n rijbewijs nog niet lang genoeg) waarop we besloten dat we een niet te vaak zouden verkassen en ter plaatse een scooter zouden huren .

SFEERLOOS CATANIA OF LUXEOORD TAORMINA

Onze trip begon in Catania, maar na twee dagen in de op één na grootste stad van Sicilië keek ik erg uit naar een levendigere en mooiere bestemming. Catania leek haar glans al lang geleden verloren te zijn. Het populaire Taormina werd onze volgende stop: een charmant stadje bovenop een heuvel dat sinds het begin van de 19e eeuw geliefd is bij schrijvers en kunstenaars die hier het drukke bestaan in de grote steden wilden ontvluchten. Tegenwoordig is het een soort St Tropez van Sicilië geworden: een chique badplaats waar de rich and famous vertoeven. Een plek met cafés waar flessen wijn bij €60 beginnen en winkels die merken als Dolce & Gabbana en Armani verkopen in plaats van foute souvenirs.

Normaal gesproken vermijd ik dit soort plaatsen als het even kan, maar Taormina trekt me desondanks alsnog. Het kent een geschiedenis die terug gaat tot de Griekse oudheid, waarvan een goed geconserveerd theater het levende bewijs nog is. Dit theater biedt een spectaculair uitzicht over de Middellandse Zee en het eiland met haar rotsachtige kustlijn en veelal geel en bruin gekleurde landschappen met verdwaalde groene planten en bomen die de sidderende zomerhitte weten te doorstaan. Maar het meest indrukwekkende element van dat uitzicht is toch wel de Etna: amper te missen met haar top die 3300 meter boven zeeniveau uitstijgt. Vanaf het moment dat ik mijn ogen op dit landschap laat vallen kan ik niet wachten om dichterbij die fascinerende vulkaan te komen.

POSERENDE TOERISTEN

Dat, en het feit dat Taormina oprecht een prachtig stadje is is de reden dat we besluiten hier te blijven. De vraag rest alleen nog: hoe gaan we op die Etna komen? Een tourbus vol enthousiaste toeristen lijkt me vreselijk en zelf een auto huren is dus geen optie. Toch nog maar eens bij een Italiaan navragen. Terwijl ik door de kleine en bijna lege straten van Taormina loop valt het me op dat de schoonheid van het oude stadscentrum nog steeds intact is, ondanks dat het plaatje duidelijk op toerisme loopt. We gaan een scooter huren om een stuk van het eiland te verkennen en een rustig strandje te zoeken. Ik kan niet zeggen dat Koen er erg blij mee is met het tijdstip, maar ik ben tevreden als de kerkklokken luiden (het is hier een soort liedje!) om ons te laten weten dat het nog maar 9 uur is.

Wanneer we bij de scooter rental aankomen zie ik de eerste toeristen al uit hun tourbus haasten om voor de oude stadspoort te worden gefotografeerd. Fascinerend om te zien hoe vastbesloten deze mensen zijn om de perfecte foto voor de attractie te nemen. What’s the point? Ik zie hoe een Chinees stelletje samen (inderdaad, inclusief peace teken) op de foto gaat en een Russisch meisje poseren alsof haar modellencarriere er vanaf hangt. Ik ben zo geïntrigeerd dat nog voor ik het doorheb Koen al met de sleutels naar me zwaait. Time to go. 

EEN EILAND VOL CONTRASTEN

We rijden weg zonder een duidelijk plan en als ik de Etna vanuit mijn ooghoek zie, ben ik geneigd voor te stellen het strand te skippen en in plaats daarvan in de richting van de vulkaan te rijden. Zou dat kunnen? Op het moment dat de woorden uit m’n mond komen draait Koen de scooter gelijk om en rijden we richting het achterland. We komen langs kleine dorpjes die zo ver van het Sicilië lijken te liggen zoals we het tot nu toe kennen. Ze lijken bijna uitgestorven en er is geen teken van toerisme te zien wanneer we ze één voor één passeren. Ik probeer hun namen te onthouden en vraag me af hoe lang geleden het was dat een onstopbare stroom van lava de inwoners uit hun huizen liet vluchten. Sommige gebouwen zijn zelfs bedekt met wat op zwarte as lijkt: een interessant contrast met het landschap dat naarmate onze reis vervolgen steeds groener en levendiger wordt.

‘SI,SI ETNA!’

Hoe langer we rijden, des te minder huizen en tegenliggers we tegenkomen en de weg wordt alsmaar steiler. Vanwege de vruchtbare grond hebben de groene landschappen nu plaatsgemaakt voor hoge bomen en een dicht bos – iets wat ik nog niet eerder op het eiland heb gezien.  Ik realiseer me pas hoe hoog we zijn als we bij een haarspeld bocht ineens uitzicht over de omgeving hebben. Vanaf hier kunnen we de zee duidelijk in de verte zien liggen en, ondanks dat ik hoogtevrees heb, ben ik niet bang. Wel vrees ik onze benzinetank, die door al stijgen met een rap tempo leeg lijkt te raken. Hoe lang zou het nog zijn? Er is niemand om het te vragen en van mijn wegenkaart word ik ook niet veel wijzer. We besluiten toch terug te rijden om in een dorpje te gaan tanken. Het vinden van een tankstation blijkt nog een hele opgave te zijn, maar wanneer we er één gevonden hebben probeer ik de beste man achter de balie gelijk eens te vragen of ons plan haalbaar is. ‘Si, si, Etna!’. Ik geloof niet dat hij me begrijpt.

Wanneer we weer onderweg zijn ben ik blij dat we hebben getankt; de bossen worden steeds dichter
en we stijgen nog steeds. Ik merk dat de lucht ook kouder wordt; en met alleen een dunne top en jeans short over mijn bikini aan vind ik het best fris inmiddels. Duidelijk gevalletje van een goed voorbereid avontuur. Maar dan maakt het bos ineens plaats voor een compleet andere wereld. Aan beide kanten van de weg liggen grote, zwarte stenen en resten van uitgebrande bomen. Ook zijn heuvels weer zichtbaar en laat de rook zien dat we nu dichtbij de top moeten zijn. Nog steeds onder de indruk van de verandering van het landschap belanden we op een grote, verlaten parkeerplaats. Er zijn alleen een paar bewakers te zien, die nogal verbaast lijken dat ze hier twee toeristen op een scooter aantreffen. Ik vraag me af waar de toeristen met hun camera’s nu zijn: het is moeilijk om een fotogeniekere plaats dan deze te vinden. Al snel zien we dat we niet zomaar verder omhoog kunnen. Gelukkig hebben we het vooruitzicht van de tocht naar beneden nog en blijkt deze route niet door bossen te zijn. En hypocriet als ik ben schiet ik met mijn telefoon honderden foto’s (note to self: tijd voor een fatsoenlijke camera!) en poseer ik erop los. Misschien verschillen die toeristen en ik toch niet zoveel als ik dacht.

Mooiste ervaring op Sicilie: op een scooter de Etna trotseren

FOLLOW GRAB YOUR BAGS ON BLOGLOVIN | FACEBOOK  | INSTAGRAM | PINTEREST | TWITTER