Merħba! Na wekenlang veel te veel binnen te hebben gezeten, was het drie dagen geleden eindelijk tijd voor verandering. Want mocht het je nog zijn ontgaan: de komende weken ben ik er van tussen. Ik kreeg namelijk de kans om mijn scriptie in het buitenland te schrijven en ging daarvoor naar Malta.

Zes weken lang verblijf ik op een eiland waar de zon meer dan 300 dagen per jaar schijnt en de herfst vrijwel naadloos in de lente overgaat. In een piepklein landje waar je niet alleen burchten met kanonnen en tempels ouder dan de piramides van Gizeh vindt, maar waar ook nog van die ouderwetse rode telefooncellen uit Groot Britannië staan. Waar de keuken met Italiaanse invloeden verraadt dat je dichtbij Sicilië bent, maar waar iedereen naast dat gekke Maltese taaltje toch gewoon Engels praat. En ohja, wist je dat hoofdstad Valletta Culturele Hoofdstad van 2018 is in z’n geheel op de UNESCO werelderfgoedlijst staat? Mag jij raden waar ik elke dag naar kantoor ga..

WELCOME BACK

Maandagmiddag kwam ik na wat ik toch als een redelijk onstuimige vlucht mag omschrijven (lees: die grote storm maakte mij maandag al het leven behoorlijk zuur) toch heelhuids aan. Ik was maar wat blij toen ik nog natrillend mijn voeten eindelijk weer op Maltese bodem zette. Hoe ik die terugvlucht ga doen is me nog een raadsel (platspuiten?), maar voorlopig ga ik me hier in ieder geval geen zorgen meer over maken. Het is echt heerlijk om weer terug te zijn.

Vanaf het moment dat ik met de bus weg van het vliegtuig reed was ik gelijk in m’n element. Waarom heb ik dit niet veel eerder gedaan? De palmbomen waaiden dan wel alle kanten op alsof er een heuse orkaan over het eiland raasde, de temperatuur was in ieder geval aangenaam en terwijl ik langs de gele kalkstenen huizen met gekleurde ramen en balkonnetjes reed wist ik gelijk weer waarom ik Malta afgelopen zomer in m’n hart had gesloten.

HOSTEL OF HITSIGE ITALIANEN

Minder rooskleurig was het vooruitzicht dat het me in Nederland nog niet gelukt was om een appartement te vinden – wat betekende dat ik genoodzaakt was om een hostel in te duiken. Uiteraard had ik me thuis al suf gereageerd op van die ‘kamer gezocht’ Facebook groepen, maar afgezien van het aanbod van zeker tien Italiaanse mannen om samen een plekje te zoeken, was hier nog weinig concreets uitgekomen. Dan maar een hostel dus, want het leek me sterk dat ik met een verblijf in een hotel mij iets (lees: connecties met mensen met huizen) zou opleveren.

Godzijdank kon ik maandagavond alsnog al bij een appartementje kijken. Aangezien mijn vlucht door die ellende twee uur later aankwam dan gepland, ben ik nadat ik m’n spullen in het hostel had gedumpt gelijk die kant opgegaan. Deze kamer liet ik me niet afpakken. 2,5 uur later en met een halve fles wijn achter de kiezen hobbelde ik vrolijk de deur weer uit. Mission accomplished. 

Dat hostel bleek helaas een iets minder groot succes dan ik had verwacht. Boutique hostel of niet, het delen van een kamer met twee wildvreemde mannen is gewoon niet aan mij besteed. Zeker niet wanneer je de volgende dag gewoon op kantoor moet zijn. Toen ik om 1 uur (wat voor mijn begrippen heel vroeg is) probeerde te slapen en de mannen (oke, en één ‘vrouw’) boven nog steeds aan het pokeren en aan het zingen waren kon ik niet wachten tot het voorbij was.

SOLONAISE OP HET TERRAS

Aangezien die gekke Maltesers naast die 300 zonnige dagen ook zo ongeveer 100 nationale feestdagen per jaar hebben, kon ik dinsdag gelukkig nog even een dagje acclimatiseren. En god, ik wist niet dat het zo lekker kon zijn om in je eentje op het terras te zitten. Had ik al gezegd dat het hier zonnig is? Ik heb hier geen storm meer gezien! Laptop en een glaasje wijn erbij en ik had de beste werkplek ooit. Ik zag ’s avonds laat ineens dat ik het met een zielig rood verbrand armpje heb moeten bekopen, maar alleen al de jaloers reacties (sorry I am not sorry) maakte dit het meer dan waard.

Voor fotograferen heb ik eerlijk gezegd nog te weinig tijd gehad. First things first. Ik ben inmiddels naar het fijne appartementje verkast en mijn eerste dag op kantoor heb ik al achter de rug. Maar aangezien ze bij de MTA (Malta Tourism Authority) onwijs relaxed zijn en mij gelukkig lekker m’n gang laten gaan, duik ik morgenmiddag gewapend met mijn camera én kersverse huisgenootje lekker de stad in. Laat hen dit weekend maar lekker pasen vieren, ik ga er dan gewoon op het terras weer tegenaan!

St Julians spinola bay

FOLLOW GRAB YOUR BAGS ON BLOGLOVIN | FACEBOOK | INSTAGRAM | PINTEREST | TWITTER