Nooit eerder zag ik rotswanden zo hoog, rood en imposant als die van de Todra kloof in Marokko. Het is warm, hoogzomer en ik kijk vol verwondering naar buiten als het landschap voor de zoveelste keer ineens hele andere vormen aanneemt. Vanmorgen vroeg zijn we uit Ouarzazata vertrokken en hoewel we al uren onderweg zijn, verveelt de rit nog steeds geen moment.  We rijden door landschappen waar groene oases worden afgewisseld met dorre vlaktes en verlaten spooksteden.

EEN GROENE SLANG VAN PALMBOMEN

We hopen voor het donker aan te komen bij onze eindbestemming van vandaag, de duinen van de Erg Chebbi woestijn bij Merzouga. Hier zullen we de Sahara op de rug van een kameel verkennen, overnachten in een traditionele berbertent en sandboarden bij zonsopgang. Maar eerst is het tijd voor Tinghir en de Todra kloof. Tinghir blijkt al een bezienswaardigheid op zichzelf te zijn. Als een groene slang loopt een lange strook van palmbomen dwars door dit prachtige panorama waar de rozerode pieken van het Atlasgebergte scherp aftekenen tegen de heldere blauwe hemel en aan alle kanten sprookjesachtige kasbah’s opduiken.

todra kloof marokko

DE ENORME ROTSWANDEN VAN DE TODRA KLOOF

Als we het stadje achter ons laten merk ik al gauw dat de vallei steeds nauwer wordt en de torenhoge rotswanden elkaar bijna kussen.  Wanneer we uiteindelijk uit de auto stappen zijn ze nog maar enkele tientallen meters van elkaar verwijderd. Uit de bergen stroomt de smalle Togdha rivier met helder water die de immer smaller wordende Todra kloof in tweeën splijt. Ik heb het bloedheet en zou een moord doen voor een duik – en met mij zo te zien nog vele anderen. Jongens spelen in een natuurlijk bad van rotsen, kinderen bouwen dammen en gezinnen zitten gezellig te picknicken. Zwemmen in m’n bikini lijkt me hier niet echt een optie, maar ik verruil m’n lange kleren snel voor een short en een hemdje en zoek verkoeling het water van les Gorges du Todra.

de todra kloof

DOOR EEN WOESTE RIVIER IN TWEEËN GESPLETEN

Het water is verrassend fris en voelt heerlijk aan m’n voeten. Je kunt je amper voorstellen dat dit bescheiden gletsjerbeekje ooit een woeste rivier was, die uiteindelijk deze 600 meter lange canyon heeft uitgesneden. We besluiten verder te lopen en de enorme, stijle rotswanden die tot wel 300 meter boven de grond uitreiken lijken elkaar bijna te raken. Als ze zich uiteindelijk weer ontvouwen en een met landbouw gegroeide vallei tevoorschijn komt, baal ik dat we niet meer tijd hebben.  Het uitzicht is adembenemend en ik had de omgeving willen verkennen. Je kunt hier prachtig wandelen en onder begeleiding van een gids lange tochten door de bergen maken. En wanneer je met auto de asfaltweg nog verder de kloof in volgt, kom je verborgen dorpjes tegen waar de tijd stil heeft gestaan. Bovendien ligt hier een bijzonder ecologisch hotel: het tegen een berg gebouwde Eco-Auberge le Festival. Wat had ik hier graag een nachtje willen doorbrengen.

Helaas is het voor ons echt tijd om te gaan. We vullen een flesje met het schone water dat uit de rotsen stroomt en stappen weer in de auto. We hebben tenslotte nog een zonsondergang te halen.

de ingang van de todra kloof in marokkotodra kloof marokkotodra kloof marokko